Alain vijf jaar Fyber: van corporate naar het mkb
Toen Alain vijf jaar geleden afscheid nam van de corporate wereld na 25 jaar, had hij een vrij concreet scenario in zijn hoofd. Even ademhalen, andere bedrijven van binnen zien, misschien even iets rustiger aan. Wie net uit een groot bedrijf stapt, kent het beeld: even bijkomen, dan kijken wat er komt.
Het tegenovergestelde gebeurde. Vanaf de dag dat hij zich aansloot bij FYBE, heeft Alain geen periode zonder opdracht gehad. Achteraf een luxe, vooraf een verrassing.
Waarom FYBE?
Wat Alain naar FYBE trok, had op dat moment één hoofdreden. Na 25 jaar corporate wist hij van zichzelf: als pure solo-ZZP'er zou hij niet gelukkig worden. Hij was gewend aan collega's: aan de mensen die je iets kunt vragen en waarmee je samen naar een resultaat toe werkt. Als zelfstandige verlies je dat vaak. Hij wilde de vrijheid van zelfstandig werk, maar niet de eenzaamheid die erbij kan horen.
FYBE heeft dat voor Alain ingevuld. En meer dan hij had verwacht. Bij elke opdracht waar hij even vastloopt of een situatie die om een tweede paar ogen vraagt: binnen FYBE is er altijd wel iemand die het al een keer heeft meegemaakt. Soms een specialist met een andere achtergrond, soms gewoon iemand die twee jaar geleden tegen hetzelfde probleem aanliep. En dat Alain op zijn beurt collega's helpt wanneer een vraag zijn kant op komt. Eén telefoontje of een kort gesprekje en je kan weer verder. Voor de opdrachtgever is dat directe winst. Je brengt niet alleen jezelf mee, maar een heel netwerk waar je op terug kunt vallen.
Met de handen in de klei
Alains opdrachten zaten de afgelopen vijf jaar vooral in zwaardere finance-rollen: interim CFO, financial consultant, finance manager, bij MKB-bedrijven in maakindustrie, logistiek, facilitaire dienstverlening, media en consultancy. Geen twee opdrachten leken op elkaar, en toch valt hem één patroon op.
In het MKB ligt nog veel onbenutte ruimte aan de financiële kant. Niet omdat directies het niet beter willen, maar omdat de aandacht jarenlang naar de operatie is gegaan en de financiële basis daarbij is achtergebleven. Door het creëren van gestroomlijnde processen, het ontwikkelen van rapportages die werkelijk inzicht geven en gesprekken waarin de cijfers eerlijk op tafel komen, wordt direct zichtbaar resultaat behaald. Daar zit vaak meer rendement in dan in een groot transformatieprogramma.
Voor Alain was dat een herwaardering. Na 25 jaar in een grote organisatie was hij gewend aan complexiteit. Het MKB dwingt je terug naar de basis: met je handen in de klei. Dat is vaak de plek waar de echte impact ligt.
De opdracht die hij niet vergeet
Eén opdracht springt eruit bij Alain. Een mediabedrijf, op het oog gezond. Een winstgevend bedrijf met een mooi portfolio en bekende opdrachtgevers. Alleen met een wankele cashbasis en sterk afhankelijk van een handvol grote partijen. Toen er éen negatief persbericht naar buiten kwam, stortte het bedrijf als een kaartenhuis in. Opdrachten werden geannuleerd, distributiekanalen werden direct gesloten en leveranciers die hun voorwaarden aanscherpten. Wat op maandag een werkend bedrijf was, was op zondag failliet.
Wat zo'n week je leert, is moeilijk in cursus-vorm te vangen. De snelheid waarmee een gezonde onderneming kan omvallen als de cashpositie krap is. Het verschil tussen winstgevend zijn en liquide zijn. De gesprekken met crediteuren, met curatoren, met medewerkers die het nog niet weten. Het besef dat je je hele leven kunt rapporteren over scenario's, en pas in zo'n week echt begrijpt waar het over gaat. Het is een ervaring die hij niemand toewenst, en waar hij tegelijk op terugkijkt als een heel groot leermoment.
De vragen die hij nu altijd stelt
In het begin maakte Alain een fout die op zichzelf klein lijkt, maar consequenties heeft tot het einde van de opdracht: te weinig doorvragen aan de voorkant. Hij ging ervan uit dat als een opdracht goed werd beschreven, ook de randvoorwaarden om hem uit te voeren op orde waren. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Halverwege liep hij dan tegen een rapportagestructuur aan die niet bestond, een systeem dat niet werkte en mensen die er niet waren. En dan stond je voor de keuze: zelf oplossen en zwijgen, of het gesprek aangaan terwijl je er al middenin zit.
Sindsdien stelt Alain aan het begin van elke opdracht dezelfde drie vragen. Wat ligt er als ik klaar ben? Is alles om dat te bereiken op orde? En zo niet: hoort het oplossen van deze problemen bij de opdracht? Het maakt het intakegesprek soms wat ongemakkelijker, maar het bespaart je later veel discussie en wrijving.
Wat hij niet had zien aankomen
Vijf jaar later is het beeld van het partnerschap concreter dan toen hij begon. De opdrachten houden hem scherp. Het netwerk maakt hem beter dan hij in zijn eentje ooit zou zijn. De kennissessies dwingen Alain regelmatig te kijken naar dingen waar hij anders aan voorbij was gelopen.
Maar wat hij nog het meest waardeert, is de sociale kant. Het gevoel ergens bij te horen, terwijl je tegelijk je eigen koers vaart. Dat bleek geen randverschijnsel, maar een serieus deel van waarom hij met plezier partner is bij FYBE en dat nog een tijd hoopt te blijven.
